Caderno da crítica muda de lugar

Desde agora podedes seguir os contidos deste blogue premendo aquí ou copiando http://cadernodacritica.wordpress.com/

Grazas

Publicado en Sen clasificar | Comentarios desactivados

Cuestionario Proust: Marcos Calveiro

Marcos Calveiro

1.– Principal trazo do seu carácter?
-A vehemencia.
2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?
-A mentira.
3.– Que agarda das súas amizades?
-Levarlles a contraria.
4.– A súa principal eiva?
-A falsa modestia.
5.– A súa ocupación favorita?
-Dolce fare niente.
6.– O seu ideal de felicidade?
-Ser libreiro.
7.– Cal sería a súa maior desgraza?
-Ser libreiro.
8.– Que lle gustaría ser?
-Un iluso.
9.– En que país desexaría vivir?
-En calquera de Philip K. Dick.
10.– A súa cor favorita?
-O da roupa interior da miña parella.
11. – A flor que máis lle gusta?
-Eu son máis de malas herbas.
12.– O paxaro que prefire?
-Un voitre, son o paradigma da ecoloxía.
13.– A súa devoción na prosa?
-Eu mesmo.
14.– E na poesía?
-O poeta que fun.
15.- Un libro?
-Unha enciclopedia, en papel por suposto.
16.– Un heroe de ficción?
-Calquera do martiroloxio romano.
17.– Unha heroína?
-Aquela que rexeitei nos anos 80.
18.– A súa música favorita?
-4´33´´ de John Cage.
19.– Na pintura?
-As liñas descontinuas das estradas.
20.– Un heroe ou heroína na vida real?
-Os desertores.
21.– O seu nome favorito?
-Calquera dos debuxos animados da Warner.
22.– Que hábito alleo non soporta?
-A hipocrisía.
23.– O que máis odia?
-Aos conversos de calquera causa.
24.– A figura histórica que máis despreza?
-Aos profetas de calquera relixión.
25.– Un feito militar que admire?
-A deserción.
26.– Que don natural lle gustaría ter?
-O don da bilocación dalgúns santos.
27. – De que maneira lle gustaría morrer?
-Practicando sexo.
28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?
-Mala hostia.
29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?
-A ignorancia.
30.– Un lema na súa vida?
-Alégrame o día.

NOTA: Con este apuntamento Caderno da crítica deixará de actualizar os seus contidos durante un tempo por descanso. Moitas grazas e até a volta.

Publicado en Divulgación, Literatura galega | Etiquetado , | Comentarios desactivados

dun lago escuro, de Marta Dacosta

Marta Dacosta

dun lago escuro

Xerais, Vigo, 2014, 64 páxinas, 12,50 €

 

Resulta afortunada, ao meu ver, a simboloxía que escolle Marta Dacosta para abrir este libro de poemas titulado dun lago escuro e que foi galardoado na convocatoria do Premio Johán Carballeira no ano  2013. Afortunada e fértil pois é, xustamente, o lago o que pode ocultar, sen nos decatar, todo aquilo que corre por baixo da tona, isto é, o que a voz lírica sinala como “o volume da mentira”.

       O “lago” como “vida” e “memoria”, polo que nos deixamos levar sen saber  que  no fondo repouse un fondo que pode ser, abofé, “a putrefacción que nos consome”. Un fondo, o do lago -o da vida- que exerce unha atracción ás veces inexplicable, talvez polo intento de comprender o propio paso do tempo. É nesa encrucillada onde se permite desvelar o proceso que se persegue para saír desa escuridade, xerándose o desexo que abrolla ao querer escorrentala, e con ela axotar a soidade. Unha  mecánica que posibilita, asemade,  achegarse aos ámbitos da dor, do invisible, da ferida ou da doenza…, reaccionar tamén contra o balbordo abouxador que sempre está aí.

       Alén da querenza pola simboloxía acuática, un topos recorrente na poética da autora viguesa, velaquí un libro pragado de acenos e  imaxes íntimas, gobernado por unha voz  que se rebela “contra o aparente e falso poder da razón” e  que formula interrogantes a moitas cuestións atopando, en ocasións, respostas en algo que paira nela: “a voz das avoas talvez”.

Publicado en Crítica literaria, Literatura galega, Poesía | Etiquetado , , , | Comentarios desactivados

Espiral de sombras, de Xavier Seoane

Xavier Seoane

Espiral de sombras

Kalandraka Editora, colec. Tambo, Pontevedra, 2013, 152 páxinas, 13 €

 

Decátome, cando lin xa  A dama da noite (Laiovento), un libro magnífico ao abeiro dun xénero difícil como é o da biografía-ficción e do que falarei proximamente,  que hai ben de tempo visitara, da man do mesmo autor, Espiral de sombras e que diversas razóns conxunturais non me me permitiron pronunciarme sobre el. Fóra, talvez, do tempo no que debería facelo, non quixera deixar pasar a oportunidade sen saudar o devandito poemario de Xavier Seoane, e fágoo coa convicción de que este foi un moi suxestivo libro de poemas entre os que puiden ler o ano pasado.

      Espiral de sombras, ao meu ver, articúlase como un compendio lírico que atesoura moitas das claves que, ao longo de anos, Seoane foi dando a coñecer en anteriores propostas. Composto, á súa vez, por tres libros, nel xorde -quer adoptando un ton elexíaco quer modulando as composicións cun saibo e ritmo de xorne popular, por veces mesmo neotrobadoresco- un canto convulsivo e intenso ás consecuencias da destrución, ao que xa se transformou noutra cousa, un “ubi sunt” teimoso e recorrente,  mais que tamén prende unha luz ao que o poder salvífico da memoria é mentres a conservemos, isto é, unha loita contra a propia desmemoria que quere borrar os propios mitos e soños onde o atlantismo ocupa un lugar non menor.

       É ese humus nutricio, ese ronsel do pasado proxectado cara ao presente, o que fecunda versos nos que non se  agocha un ton apocalíptico onde a voz lírica adopta un rol de cronista daquilo que vén de atrás -”Esa nube fun eu, esa memoria. / Ese ronsel perdido no solpor”- que testemuña e advirte, diáfanamente, dos estigmas e  sabotaxes que a Historia nos deixou. Todas aquí, por xunto, para quen queira coñecelas; tamén a esperanza.

Publicado en Crítica literaria, Literatura galega, Poesía | Etiquetado , , | Comentarios desactivados