Verbas de sal
Edicións Xerais de Galicia, Vigo, 2011, 56 pp., 12,85 € (ilustracións de Alberto Vázquez).
Unha nena curiosa, un fantástico monifate e un enigmático home maior, todos tres seres solitarios, cruzarán os seus destinos habitando o sentido último das palabras, desas “verbas de sal” que aquel home confiaba ás ondas do mar. O libro aprópiase dun palpable rexistro lírico, gañando a complicidade desde a primeira páxina e exhibindo un notable potencial descritivo de mans dadas cunha intensa pulsión plástica, só esperable nun autor de longa e reveladora traxectoria como Teijeiro, sabedor de que a fluidez narrativa e a aparente sinxeleza é algo que custa acadar. Velaquí unha parábola sobre a soidade, que repara tamén no valor salvífico da comunicación, a amizade, a poesía e os libros.
[caption id="attachment_1587" align="aligncenter" width="275" caption="Antonio García Teijeiro"]
[/caption]
Texto publicado baixo o título de «Unha parábola da soidade» nas páxinas de información cultural, sección «recomendacións», de La Voz de Galicia, o 28 de febreiro de 2011.

Pingback: Recensión crítica sobre «Verbas de sal», de Antonio García Teijeiro | Xerais
Pingback: Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro | Caderno da crítica