Category Archives: Xornalismo

Columnas de papel, de Xosé Vázquez Pintor

Xosé Vázquez Pintor

Columnas de papel

Morgante, Cangas do Morrazo, 210 páxinas, 2013, 14 €

 

A fecunda relación existente entre quen fai ficción e se proxecta no universo das colaboracións xornalísticas constituíu na nosa tradición un factor ao quen sempre cómpre estar, ao meu ver, moi atento. De Rosalía de Castro a Curros, de Otero Pedrayo a Risco, de Celso Emilio Ferreiro a Álvaro Cunqueiro, de Manuel María a Eduardo Blanco-Amor…, existe unha liña continua e coherente que pasa por espellar opinións e puntos de vista nos medios de comunicación escritos, nomeadamente a través das páxinas dos xornais.

            Persoalmente gárdolles moita querenza aos libros deste carácter polo que neles se aprende, organícense baixo o criterio que for  pois,  alén do valor intrínseco que poden atesourar, medra neles un proceso de revaloración, de dignificación mesmo ao poder analizarse con outra perspectiva que non sexa a que se deriva en moitas ocasións dunha lectura xeito fugaz que  os condena ao reino do efémero. Por iso, ao pouco que se lean con atención, non é difícil atopar elementos que se entrecruzan con outras dimensións dos traballos narrativos ou poéticos de quen os subscriben.

            Neste ronsel é onde cómpre situar o presente Columnas de papel, de Xosé Vázquez Pintor, unha antoloxía dos artigos que o escritor radicado en Cangas subscribiu en diversos medios –boa parte deles neste mesmo xornal-, que agrupa baixo o título de “A lingua e outras vidas” e que viron a luz orixinalmente entre 1987 e 1993, á espera doutro volume que completa este camiño ata a actualidade.

            O volume, dedicado a quen foi director de Edicións do Cumio, Carlos Blanco respecto de quen conflúo no recoñecemento, recolle en esencia artigos de opinión que posibilita atravesarmos os campos da memoria, vermos pasar os días, as estacións e as paisaxes a través dun prosa limpa  e en tantas ocasións escintilante, na que se empresta unha especial atención ás expectativas e vivencias vinculadas coa lingua de noso, pero non só pois tamén hai crónicas de experiencias concretas ou análises da percepción do universo da emigración –un dos máis fermosos, para min, é o que relata o encontro no entorno familiar co actor Tacholas-. Ao tempo, vertébranse achegamentos á actualidade política galega, estatal ou mesmo internacional; súmanse reflexións ao fío do mundo do ensino nas que teima na precisa promoción da literatura nas aulas e mais na sociedade galega coa que tanto estou de acordo; esculca nos medios de comunicación ou no que denomina o “catastro” da cultura galega, sen esquecer as homenaxes “literarias” rendidas ás figuras de Lueiro Rey, Berceo, Celaya, Otero Pedrayo, Arturo Cuadrado ou Álvaro Cunqueiro ou ao mundo da dramaturxia en xeral.

            Sinala no propio libro Vázquez Pintor que estas que aquí recolle son “palabras de papel, como quen di que as leva o vento”. Agora, tras sacárselles a aparente poeira, veñen para quedar, para informar, para divertir, para reflexionar como cando afirma con brillantez e discretamente que “Galicia é cousa de amor, máis que de citas e de números” ou cando escribe que “estamos a vivir unha serie de secuestros íntimos: a palabra, o gozo, o tempo, a paisaxe…”.  Eu alégrome, e moito, que se publique este libro, para non  esmorecer.

 

Esta recensión, baixo o título de «Palabras do xornal recuperadas», publicouse nas páxinas do suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 2 de marzo de 2013.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Crítica literaria, Xornalismo | Coas etiquetas , , | 5 Comentarios

Donde Europa comienza, de Ramón Loureiro

Ramón Loureiro

Donde Europa comienza

Edicións Embora, Ferrol, 2012, 24 €

Que Ramón Loureiro adoptase como subtítulo deste último libro seu o sintagma de «viaxe sentimental» non é gratuíto nin tampouco, na miña opinión, azaroso. O escritor inglés Laurence Sterne xa o dispuxera en 1768 no frontispicio do seu célebre libro e perviviu con fortuna, e lectores, ata hoxe. Eu non sei cantas persoas lerán na actualidade a Sterne, algo sempre recomendable, pero teño a convicción de que son moitas máis as que len diariamente a Loureiro, tanto a súa obra de ficción coma as súas columnas e reportaxes xornalísticas, territorios todos eles caracterizados por ostentar difusas e esvaídas fronteiras.

       O exquisito traballo de Edicións Embora é o que permite que poidamos coñecer, en forma de libro, aquelas crónicas que, durante dous anos, se acolleron nas páxinas dominicais da edición ferrolá de La Voz de Galicia de maneira que agora, este Donde Europa comienza aposta por subverter a tópica e infundada acusación de prosas efémeras, categorización sen dúbida inmerecida, para gozar dun novo e perdurable percorrido.

      Loureiro, así pois, que non  paseou por Francia nin por Inglaterra para compoñer estas crónicas, quixo percorrer un espazo máis próximo como son as terras de Ferrol, Ortegal e O Eume -ese Escandoi ficticio ou imaxinario que cada día me parece máis real e tanxible- e o fixo cos ollos ben abertos, atento aos pequenos detalles que reservou na súa memoria, sostendo unha pequena cámara fotográfica disposta a reter e revelar aqueles ángulos que só o fotógrafo é capaz de ver, ou trasver: verbo que en galego vén sendo, máis ou menos, conxecturar ou presentir, todos os significados creo que valen. Aquel libro de Sterne, é a última ocasión que establezo paralelismos, provocou algunha retesía cun escritor inglés do seu tempo hoxe case esquecido, pero o de Loureiro, que eu saiba, non suscitou disputa ningunha e será difícil que o faga pois quen a estas páxinas se achegue, mesmo enarborando un espírito moi crítico, que de todo hai, non poderá deixar de subliñar as súas excelencias, entre as que encontro esa lección tan ben asimilada como é a de debullar, con enxeño, sutileza, proximidade e dose de ironía cando fai falta, ese pouso de sensacións particulares nacidos ao abeiro dunha viaxe que vai de Aires a Xuvia, de Cabanas a Murgardos, da Malata a Cedeira, de Caaveiro a Teixido, de Neda a Moeche, de Canido a Sillobre…, lugares poboados de xentes de carne e óso pero tamén doutras persoas que o foron. Universos únicos deseñados a través das singulares pegadas que o autor rastrexa na arquitectura e na paisaxe, nas luces e nos misterios que atesouran, nas maxias e nas lendas que aínda perviven, no que non se entende e naquilo que tampouco é preciso explicar.

      É este un libro raro no sentido clásico e positivo do termo: marabillosamente introspectivo e conducido cunha voz que manexa os ritmos narrativos con tanta elegancia e sutileza non é estraño que, en calquera meandro discursivo, un sinta que crecer a necesidade de descubrir ou reencontrarse con algúns dos cantos insospeitados dos que aquí se recorda a súa existencia. Donde Europa comienza parece inspirado en extraordinarias fantasías ou en realidades tanxibles constatadas polo autor e sempre se sitúa no ronsel dese xogo ambiguo e convincente inserido na mellor das tradicións que harmonizan boa literatura con bo periodismo.
      Ler por vez primeira estas prosas, ou relelas talvez, resulta un exercicio saudable que testemuña -o prólogo de Carlos Agulló e o epílogo de Ramón Pernas así o confirman- que este é un libro que nace nos camiños iluminados pola memoria, o corazón e a lucidez. Non é doado sequera internarse neses territorios ás veces abruptos e difíciles de asediar, case inexpugnables, como son os espazos cotiáns e máxicos a un tempo; e aínda menos o é saír deles tan airoso e contaxiar entusiasmo e fascinación polo que o autor viu ou sentiu. Eses mesmos territorios que antes xa cabalgou San Rosendo, iluminados agora cunha intransferible e suxestiva mirada.

Este texto, agora íntegro e en versión galega, publicouse nas páxinas do suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 6 de outubro de 2012.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Crítica literaria, Fotografía, Libro ilustrado, Xornalismo | Coas etiquetas , , | 1 Comentario

A prosa de C. Emilio

Participei, non hai moitas datas, nunhas Xornadas en Celanova arredor de Celso Emilio Ferreiro organizadas por X. Mª Paz Gago no seo dun curso de verán da Universidade Internacional Menéndez Pelayo . Alí defendín un relatorio arredor dalgúns aspectos biográficos, adiantando algunhas pasaxes do meu Onde o mundo se chama Celso Emilio Ferreiro, compartindo a temática da disertación con Luís Ferreiro. Apenas puiden ficar unhas horas en Celanova, o que me impediu asistir ao resto das intervencións mais, con todo, volvín contento a Vigo pois puiden saudar e coñecer persoalmente a Carlos G. Reigosa, quen me ten agasallado con horas e horas de lectura desde hai moitos anos. Reigosa defendeu, no seo das Xornadas, a tese da validez e relevancia da prosa e do xornalismo de Celso Emilio, algo que comparto en todos os extremos. Permítome aquí reproducir a primeira parte dun artigo seu que viu a luz no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o pasado 28 de xullo, baixo o título de «A prosa de C. Emilio», arredor deste mesmo motivo (e beizóns pola referencia):

Foi boa a idea de Barreiro Rivas e Paz Gago de dedicarlle un curso da UIMP a Celso Emilio Ferreiro na súa Celanova natal, cen anos despois de que o poeta vise alí a luz. A reflexión conxunta que puidemos facer varias pesoas (Alonso Montero, Ramón Nicolás, Luís Ferreiro, Alfredo Conde, Vicente Araguas, Manuel Bragado, Ramón Pernas, Basilio R. Cañada, Xosé A. Perozo, Aser Álvarez, Antonio Piñeiro…) foinos levando a algunhas conclusións compartidas que creo relevantes. Unha delas foi a necesidade de recompilar a obra periodística do poeta, espallada por xornais e revistas de Galicia, Caracas e Madrid. Porque o seu non foi un xornalismo do cotián (ningún periodista discutiría isto), senón un relato literario cheo de enxeño e de talento que figura ser moi actual xusto porque é literatura viva, sen data de caducidade. O libro Semblanzas, crónicas e artigos (2004) (…) é un bo exemplo do camiño intelixente e rigoroso que hai que seguir para recuperalo. O valor literario dos artigos de Celso Emilio xustifica o esforzo, porque neles está a súa visión crítica, o seu compromiso vital e a súa pegada irónica e poética. Son, pois, un espello ao longo do seu camiño.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Celso Emilio Ferreiro, Divulgación, Xornalismo | Coas etiquetas , , , | Leave a comment

Celso Emilio Ferreiro, unha obra en seis libros

O soño sulagado (1954)

Primeiro libro en lingua galega  tras o clandestino Voz y voto. Nel repousan, con afán  totalizador, as preocupacións ás que lle deu forma poética e polas que transitou dese momento en diante: a reivindicación e a intención belixerante, os poemas abeirados á dimensión máis íntima e sentimental e aqueloutros que, aínda timidamente, xa deixan asomar o aguillón sarcástico e mordaz que centrará en exclusiva outros poemarios como as Cantigas de escarnio e maldicer ou Cimenterio privado.

Longa noite de pedra (1962)

Cúmprense no 2012 cincuenta anos desde a súa aparición na colección Salnés, vinculada  on Galaxia. O poemario non se reeditaría ata que ve a luz unha edición bilingüe, no selo catalán de El Bardo, en tradución de Basilio Losada. A consecuencia máis inmediata deste libro sería a súa proxección do autor como un dos poetas máis salientables do ámbito peninsular do momento. Poucos libros coma este no século XX: crónica poética dun  tempo, pero operativa e chea de validez aínda hoxe.

 Viaxe ao País dos Ananos (1968)

Recibido no seu día con certa polémica, CEF vén de experimentar en carne propia a persecución á que o somete unha nova directiva da Hermandad Gallega de Caracas, onde traballaba nunha sorte de autoexilio e da que foi expulsado. O poemario agroma destas vivencias e, alén de ser unha resposta a certa emigración logreira, nel encérranse grandes achados poéticos sobre a propia existencia e o intimismo.

Poesía galega completa (2004)

No ronsel de proxectos compilatorios semellantes como os que se efectuaron en Akal ou Sálvora, no ano 2004 reuniuse a práctica totalidade da súa obra poética en lingua galega. Nela, alén de poder atopar libros como Onde o mundo se chama Celanova (1975)  incorpóranse poemarios de difícil acceso como o cartel de cego Paco Pixiñas (1970) e un feixe de composicións  inéditas que completan o seu percorrido poético creativo.

Obra narrativa (2003)

Como creador percorreu tamén outros xéneros e no da prosa non se moveu con desacerto. Reúnense neste volume as dúas incursións que realizou baixo o título de A fronteira infinda (1972), unha colección de innovadores relatos, e mais A taberna do galo (1979), unha sorte de crónica ficcional de saibo celanovés, primeira parte dun proxecto máis ambicioso no que traballaba cando a morte o sorprendeu.

Crónicas, semblanzas e artigos (2005)

De non termos un coñecemento, malia que sexa parcial, do apreciable labor que  desenvolveu desde mozo ata a véspera da súa morte en diversos soportes xornalísticos, tampouco se terá unha idea cabal das dimensións da súa achega intelectual e literaria. Neste volume recóllense, nunha pequena pero substantiva parte, crónicas, contos e diversos artigos. Un primeiro paso para un traballo aínda pendente.

Estas fichas, baixo a orientación de ofrecer unha concisa información sobre a obra accesible na actualidade de CEF, complementaron o artigo «Descubrir o iceberg Ferreiro» e publicáronse igualmente no suplemento «Culturas» de La Voz de Galicia, o 31 de decembro de 2011.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Celso Emilio Ferreiro, Ensaio, Narrativa, Poesía, Xornalismo | Coas etiquetas , , , , , , , | 7 Comentarios

#Álvaro Cunqueiro, xornalista. Faladoiro en Vigo

Reproduzo a nota informativa sobre este faladoiro no que intervirei mañá ao fío dos actos conmemorativos do centenario Álvaro Cunqueiro:

O xoves día 1 de decembro ás 20 horas celebrarase na Casa Galega da Cultura (Praza da Princesa, 2) en Vigo o undécimo e último dos faladoiros incluídos no programa do Centenario de Álvaro Cunqueiro (1911-1981) organizado polo Consello da Cultura Galega (CCG). O escritor e director da editorial Galaxia, Victor Freixanes, a profesora e crítica literaria Dolores Vilavedra, o ensaísta e crítico literario Ramón Nicolás e o xornalista e conselleiro de “Faro de Vigo”, Ceferino de Blas, falarán sobre “Álvaro Cunqueiro, xornalista”.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Convocatoria, Faladoiro, Xornalismo | Coas etiquetas , , | Leave a comment