Tag Archives: Francisco Castro

Baixo o título de «Francisco Castro: editor de futuro, autor con rabia» publicouse esta entrevista nas sección «Letras Gallegas» da revista Qué leer, nº 167. Ofrezo aquí a súa versión en lingua galega.

Francisco Castro (Vigo, 1966) traballa como editor en Galaxia, pero dedícase a moitas máis cousas e sobre todo exerce como escritor, a súa auténtica paixón.

Cales son os teus retos para esta nova etapa de Gálix?
Celebrando todo o feito por directivas anteriores o obxectivo é, mantendo todo o iniciado, lograr unha maior presenza social. Xa conseguimos que a sociedade galega coñeza non só a asociación se non todo o que pode facer pola promoción da literatura infantil e xuvenil de maneira que gozamos dunha importante presenza na feira de Bolonia, con material audiovisual e un magnífico catálogo.
Por outro lado estamos satisfeitos de instituír a figura de «socio de honra» que pretende homenaxear anualmente unha figura da literatura infantil-xuvenil do mundo, non soamente galego, e xa comezamos con Xosé Neira Vilas, editando un libro escrito por sete importantes persoas da vida civil que falan sobre Memorias dun neno labrego; ademais estamos en proceso de renovación da web e iniciamos outras actividades.

Dende a túa atalaia como editor en Galaxia, como enfrontas os desafíos destes tempos?
O futuro é dixital, e témolo moi claro. Galaxia non é unha empresa, é un proxecto, é unha idea de país e sempre quixo que a literatura galega estivese na modernidade. Hoxe estamos encantados de recibir galardóns, algúns recoñecendo o noso traballo nas novas tecnoloxías. A isto engadimos a nosa presenza nas redes sociais, na blogosfera… Ou a lingua galega está aí ou cómennos.

Noutra orde de cousas, que cambiou en ti despois do multipremiado e reeditado Chamádeme Simbad, hai pouco traducido o castelán e catalán?
En min hai algo antes e despois deste libro. Non a nivel estilístico porque ese narrador que eu utilizo está sempre, pero si cambiou a nivel de percepción social da miña obra: as alegrías que me deu este libro son moitas, aínda que nacese dunha ferida. Decátome de que con el cheguei a obter recoñecemento da crítica e de lectores; ao tempo permitiume valorar a importancia da literatura. Noto a sensibilidade dos lectores máis novos sobre o tema que trato na novela que é o Alzhéimer.

Consideras necesaria a proxección cara a fóra da nosa literatura?
Absolutamente. Eu sempre digo que escribo non só para que me lean en Galicia se non para que me lean en todo o mundo, e escribo dende a miña lingua. A miña novela Xeración perdida está tamén a punto de saír en castelán no selo Pulp Books: é unha das miñas novelas máis queridas, se pode chegar a outras latitudes, pois será unha grande alegría.

Acaba de aparecer a túa última novela, In vino veritas. Que podes dicirnos sobre ela?
Creo que esta proposta debería levar un subtítulo que sería algo así como «unha novela furiosa», porque está escrita dende a furia, dende a rabia e pretende lanzar unha mirada moi crítica, atroz de feito, sobre unha sociedade disparatada como a nosa. Está protagonizada por unha estrela da televisión, da tele rosa que, baixo a aparencia dunha novela policial, me serve para, introducindo o tema das estrañas relacións sadomasoquistas de persoas aparentemente correntes, construír unha crítica moi dura aos medios de comunicación, a esa «parvoeira» xeral que nos queren introducir. É unha novela furiosa, unha novela para se cagar en todo.