Tag Archives: Letras Galegas

Letras gallegas en Qué leer, nº 170. Entrevista con Fran Alonso: «En literatura no caben las certezas»

 

Na entrega da revista Qué leer, correspondente a este mes de novembro que comeza, ademais doutro texto que subirei á bitácora en poucas datas, dou a coñecer unha entrevista realizada a Fran Alonso por mor da publicación, entre outros asuntos sobre os que dialogamos, de Ninguén: proposta que está sendo ben acollida pola crítica e respecto da que se acaba de pór a circular unha imaxinativa «primeira campaña viral na rede a favor dun libro galego» . Deixo aquí a entrevista:

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Entrevistas, Literatura, Novidades editoriais | Coas etiquetas , , , | Leave a comment

Letras galegas en Qué leer, nº 168. Entrevista con Salma, autora de Despois da medianoite

No número correspondente ao mes de setembro publiquei,  na revista Qué leer, unha entrevista á escritora támil Salma, por mor da publicación do seu Despois da medianoite. Non a incorporara aínda a este bitácora de xeito que aquí a deixo na súa versión en galego:

«SALMA E O DEBATE SOBRE A MULLER MUSULMÁ»

Convidada pola ONG Implicadas non Desenvolvemento, a escritora támil Salma visitou Galicia e presentou Despois dá medianoite (Xerais), publicada ata só na súa versión orixinal e en inglés.

Salma (Thuvarankurichi, 1970), simboliza unha parte substantiva da literatura india de expresión en támil. De formación fundamentalmente autodidacta comezou a escribir poesía dende moi nova e publicou clandestinamente durante moitos anos utilizando un pseudónimo. Dende diversos sectores a súa obra foi obxecto de duras críticas polo tratamento que realiza da sexualidade feminina e polo contido feminista dos seus escritos. Na actualidade é Directora Xeral de Asuntos Sociais en Támil Nadu, onde reside.

-Cal foi o proceso de xestación desta novela?
-Comecei a desenvolver a idea da novela sendo bastante nova, reflexionando sobre os asuntos que aparecen nela. Con 25 anos tiña claro que xustamente quería escribir esta novela, pero naquel momento tiña moito medo pola repercusión que podería ter e polos problemas que podería provocar na miña familia e onde vivo. Por fin, con trinta anos decidín rematala. Así e todo, o proceso de redacción non foi doloroso porque era a miña vida, aquí están as cousas que formaron parte de min, aínda que se sentise medo.

-Entón, canto hai de ficción e canto de realidade?
-Ambas as dúas cousas: a novela inclúe fragmentos biográficos, pero tamén suscito a reflexión, intérnome no ámbito dos sentimentos e da ficción. É dende as súas páxinas como como intento compartir todo iso. Dalgún xeito en todos os personaxes vou poñendo un pouco de min.

-A vida cotiá adquire na súa novela unha enorme plasticidade…
-Hai certa tradición nas novelas támiles do emprego destes recursos, pero o novidoso na miña novela é máis ben o mundo que deseño de xeito global: o mundo dunha comunidade musulmá onde eses olores e sabores se resultan novos na súa plasmación literaria, aínda que o que máis persigo é abrir o debate sobre a vida das mulleres musulmás.

 -Na novela xorden conflitos de carácter relixioso e étnico, de difícil resolución?
-No campo da relixión todo é moi complicado porque todo o mundo quere ter o seu único deus, e as súas conviccións son case inamovibles; pero en canto ás cuestións de tipo étnico gardo máis esperanza porque dende o punto de vista da política sempre se pode promover un mellor entendemento.

-Cales son as expectativas que deposita nesta tradución?
-Pronto aparecerá en alemán. Teño moita curiosidade por coñecer a recepción da novela. No meu país non gozou de ningunha recensión favorable por cuestións de tipo político e patriarcal; pero a partir da tradución inglesa comezou a obter algún recoñecemento. Tamén sei que é a primeira vez que se traduce unha autora támil ao galego e estou moi agradecida a María Reimóndez polo seu labor.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Entrevistas, Literatura | Coas etiquetas , , , , | Leave a comment

Letras galegas en Qué leer, nº 165. Os pequenos selos editoriais (e 2)

 
Unha editora que conta xa cun certa traxectoria é Urco Editora, especializada na publicación de títulos vinculados con asuntos de corte fantástico,  ficción científica e terror, para o que abordan a publicación de autores clásicos e outros menos coñecidos polo gran público a través das súas catro coleccións -Gótica, Fantasía, Ciencia Ficción ou Alcaián-, que acolleron textos que van desde Edgar Allan Poe, Bram Stoker e Wáshington Irving, pasando por Robert E. Howard ata Jack London ou Lovecraft.
   Por outra banda, talvez unha das casas editoras pequenas que máis apostou tanto pola edición baixo demanda en papel como pola distribución do mesmo produto en edición dixital é Meubook, alén de que o seu catálogo xa incorporou algún título de evidente atractivo e éxito como Os paraísos eróticos, de Claudio Rodríguez Fer. Ao mesmo tempo outro selo, 2.0 editora, fundado en Ames o ano pasado, combina igualmente soportes tradicionais con outros dixitais como libros electrónicos ou dispositivos móbiles, dispondo xa de títulos traducidos ao galego de G. K. Chesterton ou Eduardo Mendoza, ademais de propostas de corte ensaístico e investigación académica, sobre tecnoloxía e empresa, comunicación e lingua e, para rematar, fotografía. O seu proxecto estrela é a edición, nun prazo breve, das memorias de Julian Assange.
   Igualmente fundada en 2010 é Edicións Barbantesa, dirixida desde Sevilla por Penélope Pedreira e con xestión administrativa e técnica en Cangas do Morrazo. En pouco máis dun ano incorporou ao seu heteroxéneo catálogo un total de dez títulos con traducións e obras de autoría galega entre os que se contan autoras como Silvia Bardelás, María do Carme Kruckemberg e Berta Dávila, ou a magnífica obra de Carson McCullers  A balada do café triste. Compartindo tamén xestión administrativa con Rinoceronte, un selo dedicado ao ámbito das traducións desde hai algún tempo, faise necesario citar a Edicións Morgante que pon en circulación desde estudos literarios, poemarios ou novelas de Rudyard Kipling, Calros Solla, Bernardino Graña ou Paula Carballeira.
    Como «editoriais alternativas» faise necesario citar a Estaleiro Editora que, desde Compostela e sen ánimo de lucro, se erixe como un recurso editorial á marxe dos circuítos oficiais e conta xa cun catálogo, baixo licenzas Creative Commons, no que se atopan títulos de ensaio, poesía ou narrativa a un prezo moi competitivo, e de autores como Rubén Ruibal, Carlos Losada ou Alberto Lema. Neste mesmo ámbito de editoras autoxestionadas non se deben esquecer Acha Escrava, Alén Miño e Através Editora.
   Para rematar, dous dos selos recentes que máis me sorprenderon, pola calidade dos seus libros e o espírito innovador das súas propostas son, por unha banda, a ourensá Franouren, que editou, ademais de senllos interesantes ensaios sociolóxicos a cargo de Elena Lenina e John Barlow, dous afortunados libros de poesía de Xoán Abeleira e Estevo Creus; doutra banda refírome á Editorial Trifolium, radicada en Oleiros, especializada en rescates de obras de asunto galego que ofrece en coidadas traducións como, por exemplo, unha recente publicación sobre unha visita a Galicia de Federica Montseny ou un libro de relatos do lucense Isidro Novo, dispoñendo asemade dunha magnífica colección bautizada como «Musa Pedestris», que inclúe coidadas traducións ao galego de obras de Bertrand Russel ou Paul Lafargue entre outras.
 
Baixo o título de «Los pequeños sellos editoriales (y 2) » este texto viu a luz en castelán nas páxinas do número 165 da revista Qué leer. Reproduzo arriba a versión en lingua galega desta colaboración.
Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Crónica, Revista | Coas etiquetas , , | 2 Comentarios

Letras galegas, en Qué leer, nº 164

 

Letras Galegas: «Os pequenos selos editoriais»

Tamén hai proxectos editoriais de interese que pugnan por atopar un público e un oco neste panorama da edición galega 

Se ben grandes editoriais como Edicións Xerais de Galicia, Galaxia, Sotelo Blanco, Kalandraka (e o seu selo irmán Faktoría K de Libros), Toxosoutos e algunha outra enfronta estes novos tempos aplicando un criterio un tanto máis restritivo no plan editorial anual, o que contribúe a resistir estes embates dunha situación pouco favorable para todos, o certo é que outras casas con recursos máis limitados e que se caracterizan pola súa menor produción anual, seguen querendo estar presente nos andeis das librarías e na venda on-line, ofrecendo produtos que poden ser para un público máis restrinxido, aínda que non sempre. Nesta crónica, sen un afán exhaustivo, cítanse algunhas delas e as súas principais actividades, nunha serie que se completará nunha próxima entrega. 

  

Á procura de novos espazos 

     No ámbito de cómic destaca El Patito Editorial, con sede en Compostela e que, dirixida por Gemma Sesar e Fausto Isorna, leva xa cinco anos recuperando obras clásicas da banda deseñada galega, prestando tamén atención á obra de autores galegos, españois e estranxeiros; rematan, ademais, de dar a coñecer un marabilloso Nuevas aventuras de Dick Turpin. A ela súmase a coruñesa Cerditos de Guinea ou Demo editorial. 

 
    Cos obxectivos postos en publicacións que representan incursións en moi diferentes campos de interese como son libros de gran formato, de divulgación ou recuperacións de autores clásicos seguen ao pé do canón editoras como a ourensá Linteo, que acaba de editar un magnífico libro que rescata obra inédita de Juan Ramón Jiménez ou Augaeditora, proxecto do xornalista X.A. Perozo e de Mercedes Pacheco, que colleitou estes meses anteriores importantes éxitos con ensaios científicos e do naturalismo de autores como Jorge Mira ou Javier Ackerman. 

     No que atinxe ás recuperacións de obra de autores galegos, pero tamén atenta a outros libros de investigación, de pequeno ou gran formato, apostando nos últimos tempos polo ensaio e novas liñas de edición como a narrativa hai que citar a aquela tamén compostelá, e histórica, Alvarellos Editora que o seu actual director, Enrique Alvarellos, recuperou con moito acerto. Tamén Andavira Editorial segue ofrecendo libros de carácter universitario e técnico entre o que sobresae un recente estudo subscrito polo profesor X.M. Cid sobre o profesorado ourensán en tempos da II República.

   Centrados, como obxectivo primordial, no labor promocional do libro galego, a través da revista bimestral Biblos. Clube de lectura, o selo editorial homónimo, dirixido por Tucho Calvo e Carmela Boo, mantén unha continua presenza a través da colección «Mandaio» que o club regala aos seus subscriptores. O último éxito desta foi a novela Malas cartas, de Manuel Pereira Valcárcel.
  

     Non se esquece aquí a presenza de Laiovento, un selo histórico que segue capeando o temporal dende 1989 con obras de carácter ensaístico ou teatral na súa maior parte. Entre as súas apreciables contribucións máis recentes destacan dous recentes estudos sobre a figura e obra de Carvalho Calero, a cargo de Manuel Rosales e Piar García Negro.

   E conclúo este primeiro percorrido coa pontevedresa Cumio, que deu a coñecer unha interesante serie de ensaios sobre saúde e estética, xunto con senllas antoloxías de poetas galegos, recitadas polos seus propios autores, como foron as correspondentes á obra de Chus Pato e de Xosé Mª Álvarez Cáccamo-, xunto con outros títulos de investigación e promoción musical galega.

 

Baixo o título de «Los pequeños sellos editoriales» este texto viu a luz en castelán nas páxinas do número 164 da revista Qué leer. Reproduzo arriba a versión en lingua galega desta colaboración.

 

 

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Crónica | Coas etiquetas , , , , , , , , , , , | Leave a comment