Tag Archives: Trifolium

No Día do Libro

Hoxe, Día do Libro, a miña aposta é polo libro galego, isto é, polo libro en lingua galega. Á imaxe remito para testemuñar que dispomos dunha literatura rica, heteroxénea e plural da que se sentir orgulloso.

    Creo que nunca o fixen e a data de hoxe é unha boa ocasión para lles dar as grazas tanto ás persoas particulares que editan e promocionan as súas obras como ás editorais galegas que, particularmente, sempre me trataron e tratan con moita xenerosidade.  A miña gratitude a Xerais, Toxosoutos, Galaxia, Faktoría K, Rinoceronte, Kalandraka, Espiral Maior, Laiovento, Trifolium, Baía, Ouvirmos e Hugin e Munin entre outras, hoxe e sempre.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Efeméride, Opinión | Coas etiquetas , , , , , , , , , , , | Leave a comment

Unha humilde proposta, de Jonathan Swift

Jonathan Swift

Unha humilde proposta (tradución de Mª Fe González Fernández)

Editorial Trifolium, col. Musa pedestris, Oleiros, 2013,  10 €

 

A editorial Trifolium continúa a ofrecer saborosas sorpresas editoriais mergullándose con intuición nun baúl cheo de alfaias pendentes de traducir para a lingua galega e do que sabe tirar relevantes e suxestivas pezas ensaísticas que van vendo a luz, entre outras series,  na colección Musa Pedestris.

      Chega agora, así pois, esta tradución d´Unha humilde proposta, de Jonathan Swift: brillantes páxinas satíricas que postulan, cunha inequívoca visión sarcástica, solventar a pobreza que poboaba Irlanda ideando un solución sorprendente como é a antropofaxia: as fillas e os fillos dos irlandeses sometidos á miseria ben poderían servir de alimento para os ingleses ricos, de maneira que, entre outros obxectivos, se minaba o exceso de poboación, matábase a fame dos máis poderosos e solventábase de raíz, xa que logo, un serio problema que afeaba o seu país.

       Non se tarda nadiña en ler este texto no que Swift non dá puntada sen fío: «podería mencionar algún país que estaría disposto a devorar, mesmo crúa, toda a nosa nación». Escrito en 1729  nun momento crítico da historia do seu país Swift recorre aos recursos nos que se manexaba con habilidade e mestría, isto é, procura unha reacción empregando a palabra e o sentido crítico: unha palabra que é un aguillón  ou ferrete operativo para inocular a rebeldía e a indignación. Magnífico Swift!

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Crítica literaria, Ensaio | Coas etiquetas , , , | Leave a comment

Xan Arias: Son un editor vocacional

FUNDOU, HAI AGORA DEZ ANOS, UNHA EDITORIAL DE SONORO  NOME, TRIFOLIUM, QUE LOGROU FACERSE UN OCO NO PANORAMA DOS SELOS GALEGOS MÁIS SERIOS, ORIXINAIS E COIDADOS NO ESTÉTICO

Xan Arias naceu en Madrid pero radicouse en Galicia nos anos oitenta. Dedícase profesionalmente ao mundo da comunicación e a prensa, ademais de dirixir Trifolium. Foi tamén autor de diversos libros, entre os que destacan A encadernación (1995), A Coruña nos textos dous viaxeiros (2008) e Viaxeiros por Galicia (2011).

-Que o levou a embarcarse nesta aventura?
-A paixón artesá por esa nobre aventura que é facer dun texto un libro. Son un editor vocacional apaixonado pola súa vertente cultural, pero valorando en igual medida o aspecto artesanal do oficio. Non pretendo buscar nada novo nin orixinal, senón algo auténtico e perdurable. Como apunta Andrés Trapiello, un libro é sempre, como o universo, a harmoniosa conxunción de moitas órbitas.

-Cales son os sinais de identidade de Trifolium?
-A súa propia traxectoria, a consolidación do seu catálogo, a profesionalidade dos seus colaboradores e a boa acollida. Desenvolvemos unha liña coherente e identificable, combinando rigor e proximidade, publicando libros serios pero accesibles sobre temas que interesan a un lector culto non especializado e escritos por autores de primeira fila. Malia os criterios que hoxe caracterizan o mundo editorial, sometido como outros sectores á escorrentada do mercado e á vulgaridade do vulgo, unha editorial debe cimentarse nun proxecto humanístico de gran calado.

-Como lector, no seu catálogo sempre encontro sorpresas fascinantes. Cal é o proceso de busca de orixinais?
-Somos unha editorial de editor, procuramos un tema e encárgase a un autor. Así foi con gran parte do noso fondo, onde o encontro da intuición e a capacidade de execución deu bos resultados. Para outros textos, primamos o desexo que a obra suscita, unido ao interese polo autor. Podemos comprobar que todos os libros publicados están conectados entre si, dun xeito máis ou menos evidente ou secreto, pero indiscutible.

-Antonio Gamoneda publica no seu selo dous libros inéditos, e en galego, para esta celebración…
-Con certa ousadía brindámoslle a posibilidade de publicar en Trifolium, encontrándome cunha disposición pola súa banda inimaxinable. Ofreceu dous ensaios inéditos, coa particularidade de que quería que fosen publicados en galego antes que en calquera outro idioma. Certamente, a súa publicación supuxo a mellor celebración do aniversario.

 -Como editor, como ve o futuro da edición en galego?

-Os avatares da actual conxuntura política, cun apoio practicamente nulo á cultura, recrúanse ao ser unha lingua minoritaria cun mercado concreto. Os libros nunca se levaron ben co Poder; así, estratexicamente, reducíronse os fondos para as bibliotecas, o que compromete unha das infraestruturas de base da edición. Pero continuará a forza da imaxinación creativa, a vontade e a necesidade de crear con palabras modelos útiles para o mundo. En Galicia e fóra de Galicia. Manterei a ilusión sen facerme ilusións. Ou, como diría Borges, un debe seguir plantando o seu propio xardín, no canto de agardar a que alguén lle traia flores.

Esta entrevista viu a luz na revista Qué leer, nº 181. Ofrécese aquí a súa versión en lingua galega.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Editorial, Entrevistas | Coas etiquetas , , | 1 Comentario

Estética e temporalización do Camiño Xacobeo, de Antonio Gamoneda

Antonio Gamoneda

Estética e temporalización do Camiño Xacobeo (tradución Mª Fe González Fernández)

Trifolium, col. Musa pedestris, Oleiros, 88 páxinas, 12 €

 

Non canso de gabar os galanos que a editorial Trifolium ofrece ao público galego nas súas distintas series, mais en especial os que se incorporan na colección Musa pedestris, que xa nos deu marabillosos títulos, entre outros,  de Aranguren, Russell, José L. Sampedro, Robert L. Stevenson ou Jonahthan Swift. Esta colección incorpora agora un orixinal de Antonio Gamoneda, inédito até agora, e que por desexo expreso do autor quere que vexa por primeira vez a luz en lingua galega. Outro agasallo, así pois, que vén cadrar asemade co festexo dos dez anos de andaina do selo dirixido por Xan Arias.

O presente volume de Gamoneda céntrase, tal e como o propio autor confesa, nos aspectos «formais e iconográficos» do Camiño de Santiago que se vinculan á arquitectura, á escultura, á pintura e á escrita «en función estética», partindo en primeira instancia dun conxunto de «sospeitas» nacidas ao abeiro dunha ollada intuitivo que vén sendo a que fornece unha visión concreta e singular diante de determinadas formas artísticas.

    A tese que formula Gamoneda, así pois, esculca e dialoga basicamente coas pegadas dunha posible «anterioridade» da existencia do Camiño xacobeo ao que son os rexistros ou datas máis ou menos oficiais. Neste sentido, o seu ensaio ofrece unha dinámica de procura de datos protoxacobeos argumentando con eles unha adxudicación serodia do nacemento do Camiño, vinculada en exceso tanto á figura de Xelmírez como á do propio Códex.

      Este exercicio de rastrexo, de exposición e de diálogo; este xogo de interrogacións e respostas, articúlase desde a asunción dun rexistro expositivo ao alcance de calquera lector. Foxe, Gamoneda, das complexidades terminolóxicas, axota o cripticismo para expoñer, con sinxeleza e indiscutible atractivo, os argumentos da súa proposta. Para un leigo nestes asuntos, mesmo para alguén a quen as cuestións xacobeas non están na prioridade dos seus intereses, como quen escribe, só teño que dicir que me informou e  me documentou con amenidade dunha realidade descoñecida. Ler a palabra de Gamoneda, e máis se é en lingua galega, sempre é un pracer.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría Crítica literaria, Ensaio | Coas etiquetas , , , | Leave a comment

Lilus Kikus, de Elena Poniatowska

Elena Poniatowska

Lilus Kikus (tradución de Teresa Moure; ilustracións de Santy Gutiérrez)

Trifolium, Oleiros, 2012, 64 páxinas, 15 €

 

Estrea Trifolium unha nova liña editorial, baixo o título de «Lunalimón», e acolle neste primeiro paso unha pequena alfaia como é Lilus Kikus de Elena Poniatowska, en acaída tradución da escritora e profesora Teresa Moure, a carón da lectura artística que vén  a cargo de Santy Gutiérrez.

     O coidado estético do volume segue o ronsel caracterizador do selo editorial dirixido por Xan Arias que se abeira agora ao libro ilustrado a través dunha escritora con evidentes garantías como é Poniatowska. Lilus Kikus responde ás feituras dunha noveliña curta protagonizada por unha nena que contaxia unha singular interpretación do universo que a rodea, gobernada pola imaxinación e mais polo emprego dunha lóxica que resulta esmagadora.

       A protagonista, á que lle ocorren cousas a medias e talvez aquí radique un dos atractivos da proposta, resulta naturalmente inocente, posuidora dunha visión sobre as cousas e os sentimentos extraordinariamente fecunda e mesmo diría que exemplarizante, transmitindo en ocasións conclusións rodeadas de trascendencia -»a melancolía que sentimos por todo o que non é (…), a tristeza de todo o que non está completo»-, mais tamén reflectindo esa angustia polas ocupacións do pai, pola lousa que implica unha educación en clave relixiosa contra a que se manifesta con rotunda e inocente irreverencia.  Rodéana personaxes imborrables, como »Ovella», unha amiga librepensadora e feminista,  clave para construír unha vida alicerzada en decisións e actos que cómpre realizar, unha procura incansábel de respostas a un universo de preguntas que ela se formula, entre as que están, tamén, o amor e mais a morte.

     Unha inequívoca pátina lírica enchoupa este Lilus Kikus, mais non se agocha unha visión igualmente reivindicativa. Unha escrita, a de Poniatowska, poderosa e  nada inocente. Grazas por traela entre nós.

Chuzame! A Facebook A Twitter

Na categoría Crítica literaria, Libro ilustrado, Noticia | Coas etiquetas , , , , | Leave a comment